Belgacom Cup, Stoumont

Belgacom Cup, Stoumont

Geen UCI punten voor dames, wel voor heren. Onbegrijpelijk en daardoor ook maar zeer weinig dames aan de start, wat zeker geen promotie is voor het damesmountainbiken dat al zoveel te lijden heeft. Gelukkig wél een supermooi parcours: écht MTB, lange klimmen, steile korte klimmen, technische singletracks en afdalingen. Meteen een van mijn favoriete parcours in België!

We mochten dan met weinigen zijn, er stond wel een wereldtopper aan de start! Met de Franse Pauline Prevot, meervoudige wereldkampioene, was het onnodig te vragen of ik als Belgisch Kampioene weerwerk kon bieden…Dat vond ik een beetje een rare stelling van sommigen.

We startten samen met de Masters 2 wat ook wel ns leuk was. Deze keer een goeie start, meteen goed weg. Ik slaagde erin om samen met Elise bij de Francaise te blijven, halverwege de lange klim werd het tempo nog opgetrokken en brak ons groepje in twee. Prevot versnelde en reed zich naar de kop van de Masters, ongezien! Ik probeerde aan te klampen bij de kopgroep want het was windop maar dit duurde niet lang, het laatste stuk legde ik alleen af tot net voor het einde teamgenoot Willy Moons voor haas speelde. Achter mij kwam Elise en dan de rest van de Masters.
Aan de bangelijkste steilste afdaling van het hele parcours was het chaos, er werd naar beneden gelopen, stof alom, ertussen waren er die toch reden, valpartijen…Ik wou achter Willy naar beneden rijden maar hij leek te twijfelen, stond te surplacen aan het begin en ik kon niet weg. Dat duurde mij te lang en ik besloot van de bike te springen en hem voorbij te lopen maar net op dat moment laat hij zich dan toch gaan…Dju! Terwijl ik naar beneden liep kon Elise mij al rijdende passeren en ik was gezien. Na de passage door de bevoorrading trek ik me uit m’n pedaal en verlies weer wat tijd.
Op de langste klim kwam ik echter weer terug tot in haar wiel. Het laatste steile stuk ging ik erover, er volgde een lange en makkelijke afdaling waarbij ik achter een Master hing. Plots zoefde Elise mij langs de kant voorbij, ik wou haar volgen maar hoe hard ik ook bijtrapte ik kwam niet dichter, ik trapte me zot. Ze moest hard in de remmen voor een technisch stuk waardoor ik weer korter kwam. De technische singletrack bezaaid met wortels was een kolfje naar haar hand, dat wist ik. Ik was haar even kwijt maar op het einde zat ik toch weer vlakbij, er volgde een snelle afdaal waarna weer zo’n stuk met wortels. Het gaatje werd terug wat groter en aan de finish had ze toch wat voorsprong.
Door de vele Masters kon ik een goei tempo handhaven, waar het anders zou zakken omdat je alleen moet rijden. Ik probeerde zoveel mogelijk Masters in te halen. Het liep best lekker, al had ik wel slechte benen. Deze keer kon ik die bangelijke afdaling wel rijden, er stond veel volk en ze applaudiseerden: tof, die blijk van waardering! De 3e ronde kreeg ik ineens veel pijn aan het peesblad onder mijn voet. Ik ben in behandeling voor achillespeesproblemen, de pees in mijn voetholte is ook verkort, vandaar. In de bevoorrading riep ik naar verzorger Rob om mijn ander zolen te halen want die zijn vlakker aan de voetboog.
Tegen dat ik een 2e keer passeerde had hij ze vast maar de pijn was al terug verminderd en ik besloot niet te stoppen.
Ik dacht dat ik de laatste ronde inging maar ze deden mij stoppen, na amper 1.15u, zonder voorafgaande bel! Dat was een ontgoocheling omdat ik nog wat reserve had, aan de plaatsen zou het niks veranderen.

Een dubbel gevoel vandaag: alles verliep van een leien dakje en dat was alweer even geleden, anderzijds wilde ik graag die 2e plaats.
Proficiat én bedankt Jurgen Van den Driessche voor het mooie parcours, hopelijk mogen we er nog jaren van genieten en waarom niet…een wereldbeker?? Ik kon ook naar Nederland voor UCI punten, ik heb getwijfeld maar ik ben blij dat ik gekomen ben.
Ook wil ik graag Jan Goeman bedanken om mijn fiets weer picobello in orde te maken waardoor ik deze koers van pech gespaard bleef.

Typmachien Kristien