Kristien Nelen is helemaal thuis in Essen

Kristien Nelen is helemaal thuis in Essen

ava

Kristien Nelen reed vorige week en zaterdag in Essen. Twee wedstrijden bij haar in de buurt en waar ze met de fiets naar toe trok. Een zalig gevoel voor Kristien. De resultaten waren niet zo denderend. Maar de Lapierre bikester mag verzachtende omstandigheden inroepen. Ze trainde deze winter niet specifiek op het veldrijden. Kristien vertelt weer vol vuur over haar belevenissen in het veld.

Vrijdag drie rondjes gereden en het beloofde zware kost te worden met enkele pittige loopstroken, niet mijn ding… Anderzijds zat er ook een plezant stukje in met opeenvolgende bergjes en een kombocht. De strook naast de materiaalpost na de brug was mijn “gasgeef”-stuk, daar voelde ik me goed want door kon je tenminste eens goed doorfietsen. 

Vandaag (zaterdag) weer met fietske en rugzak naar de koers, hoe zalig! Ik heb enkel het drogere gedeelte met bochtjes en bergjes verkend. De weide lag sowieso zwaar, daar doorploeteren had weinig zin.

Ondanks de thuiswedstrijd keek ik er wat tegen op door de weersomstandigheden en de staat van het parcours.

Vertrokken vanop de voorlaatste rij en opgeschoven tot halfweg toen we de blubber indoken. Ze liepen me langs alle kanten voorbij, aan de balkjes leek het wel of ik helemaal laatst reed. Demotiverend.

In het volgende stuk weer aan kunnen sluiten, maar je kon nergens voorbij. Aan mijn lievelingsbergjes werd het lopen door de drukte. Eindelijk, het lange stuk aan de post, volle bak gaan en ik kon wat plaatsen winnen. Het zware weidestuk daarna was weer afzien.

In de tweede ronde won ik nog een plek door in de kombocht mooi binnendoor te gaan en toch nog boven te geraken. Een actie waar ik toch trots op ben .

De voorlaatste ronde wisselde ik pas van fiets (de reservefiets rijdt niet zo goed als de Lapierre) maar ik kan links niet inklikken en verlies tijd. De Française zat terug in mijn wiel, ik reed eigenlijk met één been en pas na de loopstrook in de weide geraakte ik in mijn pedaal. Ze was me echter net gepasseerd en toen ik terug tot in haar wiel geraakte, zijn we al aan de brug en moeten we stoppen…

Heel jammer dus een plaats kwijt op een stomme manier.

Zo eindigde ik pas 30ste van de 39. Ik hield hier toch maar een raar gevoel aan over: enerzijds kon ik niet diepgaan zoals vorige week. Anderzijds kon ik blijven rijden en vond ik dat het snel gedaan was. Ik was precies ook helemaal niet moe toen ik aankwam. 

Door niet specifiek voor de cross te trainen (vorig jaar wel) verloor ik veel op de zware stukken en loopstroken. Ik moest op de fiets kunnen blijven.

Vrijdag laatste cross in de buurt: Loenhout! Daarna afwachten of ik het BK mee ga doen. Rucphen (Nl) (of Leuven), Lille en Oostmalle staan nog wel op mijn kalender.