Kristien Nelen over haar enduro in Schoneck

Kristien Nelen over haar enduro in Schoneck

Deze manche van de internationale competitie speelde zich af in Duitsland, tegen de Tsjechische grens. Reporter Jan Van Dijk (Offroadbiking) vergezelde mij.

Zaterdag alles kunnen verkennen. Er waren 7 specials + een proloog, 4 ervan situeerden zich op het bikepark en de bossen rond de skipiste. Dan was er nog een “urban” special, door het dorp. Eentje lag heel ver weg, naast een skispringschans. Indrukwekkend!
Zaterdagavond dan de proloog, mét helmlamp want het was al wat donker. Gelukkig was ik goed voorzien met de Xeccon Spiker van Mtbled.com. Het was gewoon een special aan de skilift, ik reed de 7e tijd. Er waren niet zoveel dames omdat er ook een wereldbeker enduro was in Amerika. Dat nam niet weg dat het niveau zeer hoog was, met oa de jonge Raphaela Richter die prof is bij Radon Factory team, de Zwitserse Monika Buchi, een Tsjechische en een meid van het Cube Factory Team en nog wat Duitse dames. Je kan stellen dat dit een UCI wedstrijd was.
Met een 5e plaats als doel begon ik zondag aan de wedstrijd. We klommen naar de 1e special en die verliep best goed. Dan naar de “urban” special, ik dacht dat dit een kolfje naar m’n hand was omdat deze heel fysiek was, de hele tijd sprinten en kunstmatige hindernissen. Het ging goed maar achteraf bleek dat ik hier pas de 9e tijd had… Straf… De 3e special speelde zich af in een bosje aan het dorp en was zeer kort. Deze ging wat minder. Dan fietsten we terug naar de skipiste/bikepark voor de 4e special.
Hierin zaten een paar serieuze springbulten, een technisch gedeelte en eindigde in een slalom op de skipiste. Wat ik totaal niet verwachtte: ik reed de 4e tijd!
Dan volgde een lange saaie transfer naar een ander dorp waar de springschans lag. We moesten helemaal naar boven klimmen en de benen lieten zich voelen. Voor deze had iedereen wat schrik: steil en technisch. Zaterdag brak er iemand haar arm. Ik besloot rustig te beginnen om zo geen fouten te maken. Op één plaats waren er twee lijnen: langs kleine trapjes of op de helling ernaast. Die laatste reed vlotter en dan kon je de volgende bocht beter aansnijden. Echter was dit stuk nu uitgereden, het gras was weg en doordat ik met een hogere snelheid aankwam geraakte ik beneden in de bocht niet meer gestopt! Ik stak m’n been uit en leunde helemaal naar links om toch maar op het parcours te kunnen blijven. Dit lukte nog net maar met wat tijdverlies. Verder heelhuids beneden geraakt.
Wat er dan volgde was niet duidelijk: sommigen namen een soort “bobslee” terug naar boven, wat eigenlijk diende voor recreatie. Blijkbaar was dit toegestaan? Er stond zo’n lange rij dat een deel ervan naar boven begon te fietsen. Je moet wel voor een bepaalde tijd aan de volgende special zijn. Ik heb dat dan ook maar gedaan maar dat was niet zo’n goed idee.
De klim was best lang en na 3.5u voelde je dat wel. De terugweg was daarbij ook nog eens zo’n 15km… Toen ik aan de 6e special aankwam kwamen achter mij al de dames die eerst voor mij reden. Ze hadden de uplift gebruikt. Ik was best kwaad. Temeer daar deze special fysiek was. Redelijk vlak maar constant grote wortels, bochten, putten, stenen. De special verliep wel goed.
Terug in Schoneck aan de skipiste voor de laatste special. Er zaten 2 korte klimmetjes in en dan het bikepark induiken.

Aan de finish konden we al meteen de ranking zien van degenen die binnen waren. Ik stond 5e maar zakte nog naar de 7e plek nadat iedereen binnen was. Eerst wat ontgoocheld omdat ik de 5e plek voor ogen had en zeker toen ik zag dat ik maar 4sec achter de 6e was en 30sec achter de 5e. Maar toch wel tevreden, ook omdat ik weer moeilijke dingen gedaan had die ik niet goed durfde.

Tijdens de terugreis kregen we nog een platte band terwijl we op de autostrade een bocht namen. Gelukkig reden we net rechts en kwamen er met de schrik vanaf. Jan monteerde de reserveband en we konden weer op weg! Weer een avontuur erbij…
Kristien