Kristien Nelen zevende in Boortmeerbeek

Kristien Nelen zevende in Boortmeerbeek

Onze vaste columniste Kristien Nelen reed zondag in Boortmeerbeek een veldrit, die deel uitmaakt van de Moedige Veldrijder. Ze werd er zevende.

Zondag stond ik aan de start in Boortmeerbeek, een manche van de Moedige Veldrijder. Ik trof er een glad mini-parcours met bochten, bochten en… bochten. Het kon me niet bekoren. Na één rondje verkenning direct wielen gewisseld voor groffere tubes. Aha, nu voelde ik me wat meer op mijn gemak! Ik trok me wel een keer uit mijn pedaal, dus zou ik die straks strakker afstellen. Ik reed met mijn reservefiets met velgremmen omdat ik voor de andere voorlopig enkel een voorwiel heb met modderprofiel.

Eens terug bij de auto was het nog maar 45 min. voor de start. Ik moest nog van alles in orde maken. De stress sloeg toe. Ik vergat het pedaal en liet de rollen liggen wegens te weinig tijd. Ik zou wel op de weg opwarmen. Een kwartiertje opwarming en daar was de start, onverwacht werd er ineens gefloten waardoor veel rensters verrast waren. Ik was goed mee en goed door de eerste bocht. Ik kon de makkelijkere binnenkant nemen terwijl rensters voor mij in het midden of aan de buitenkant snelheid verloren door een modderpoel. Al heel wat plaatsen gewonnen zo! De volgende bocht was de vettigste van het parcours, er was maar één spoor goed berijdbaar, net als ik daar induik zit ik achter een hele trage. Ze kwamen me langs alle kanten voorbij en ik geraakte haar niet voorbij en de volgende bocht weer van dat. Dus veel plaatsen verloren. Toen ik aan de balken kwam om af te springen, bleken deze ineens verlaagd! Te laat om nog te reageren dus lopen maar.

De inhaalrace was zeer moeilijk op zo’n parcours, de bochten lagen glad dus daar durfde ik niet snel rijden. De enige rechte stukken waren zo kort dat je bijna nooit kon inhalen. Iedereen kan een sprintje trekken van 10m… Beetje bij beetje kon ik toch wat inhalen. De balkjes durfde ik niet springen omdat ik me in het modderstuk weer uit m’n pedaal had getrokken, teveel risico dus. Op gegeven moment hing ik negende. Dan zag ik Lise (Vanomobil) rijden, ik kon het gat dichten, voorbijgaan was moeilijker. Uiteindelijk voorbij en dan zag ik er 2 van “Kleur op Maat”, ook daar kon ik naartoe rijden. Het waren Tinne & Jana, die was ik in Hofstade voor dus die moest ik ook wel kunnen passeren. Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan en ondertussen waren het nog maar 3 rondjes, we streden om plaats 5. Een keer weer uit het pedaal maar gelukkig weer naar ze toe kunnen rijden. Een keertje Tinne gepasseerd, maar nadien zij mij weer omdat ze over de balkjes sprong en ik niet meteen mijn pedalen vond.

In de laatste ronde werd ik in de vettige bocht gehinderd door een gedubbelde waardoor ik van de fiets moest. Net in het laatste stuk weer kunnen aansluiten. Ik wou Jana langs de binnenkant voorbijgaan in de laatste lange bocht maar zij kwam ook naar binnen. Dan maar buitenom maar daar lag een put met stenen, knal erin! Ik voelde de voorband op de velg gaan. Snelheid weg en ook moeten remmen omdat die bocht ineens smaller werd. Dan een korte sprint, even waren onze wielen gelijk maar toch op de zevende plaats gestrand.

Zeer ontgoocheld maar vooral gefrustreerd omdat het gevoel wel goed was maar ik door de omstandigheden geen beter resultaat had. Ik kon wel vijfde of wie weet vierde zijn, die was ook maar net voor ons. Sneller kunnen maar nergens voorbij geraken dankzij het parcours is erg frustrerend, heel jammer. Crossen op een vierkante meter, hoe gaat dat nu?

Ik kijk al uit naar volgende zaterdag in Lichtaart om revanche te nemen! Een bosparcours met bergjes, dat ligt me beter en daar kan ik me amuseren 😉 

Kristien