MTB-mekka Houffalize 3

MTB-mekka Houffalize 3

Vanmorgen vroeg opgestaan en zo goed als kon ontbeten. Ik heb altijd al moeite gehad met het eten voor een wedstrijd, vooral door de zenuwen waarschijnlijk, hé. Spijtig genoeg speelt me dit dan soms parten tijdens een wedstrijd. ik heb al vanalles geprobeerd maar het blijft nog wat zoeken. Momenteel valt mijn keuze op havermout met yoghurt en later nog een energybar. Eigenlijk zou ik veel meer moeten eten maar het lukt gewoon niet.Beladen als een ezel op 2 wielen naar de Goeman-Scott teamstand gereden en mijn Fins maatje Carina Kirssi begroet. Samen wat ontspannen gekeuveld en dan begonnen aan onze opwarming op de rollen, elks met zijn oortjes in, elks met haar eigen keuzemuziek. Op mijn MP3 staat onder “Training” vooral Rammstein en ook ACDC, lekker hard en gaan met die banaan :D! Na een kwartier zag ik Laura Turpijn zich naar de toiletten begeven en ja hoor, 5 minuten later was het dan mijn beurt en daarna moest ook Carina hoognodig. Wat stress al niet doet met je lichaam. Het gevoel was goed, de beentjes zaten goed…er kon niks fout gaan.
Na drie kwartier opwarming vertrokken we naar de start, ik merkte dat mijn band precies wat zachter stond dan gisteren. Maarja, dat denk ik wel vaker en dikwijls is het maar een gedacht en daarbij het was hoogtijd! Ik mocht op de 3e rij staan, net als Carina en Githa. Nicoletta De Jaeger stond naast me en we maakten nog wat flauwe grapjes om de stress weg te lachen. Het gele “3 minuten”- bord wandelde voorbij, boven de hoofden van Maja en andere Godinnen. We werden al wat serieuzer, nee…we zwegen zelfs. Concentratie. Nog 1 minuut. Zal ik goed weg zijn? Zal ik direct kunnen inklikken? Gedachten gieren door je hoofd, zenuwen door je keel, hartslag 140!
PANG….onee, “klik, klik, klik” en dan “GO”! Dat verdomde pistool deed het niet! Valse start maar geen (Waalse) haan die daar naar kraait. Damn, ik geraakte niet direkt in m’n pedaal en verloor al enkele meters. Het geruststellend geluidje en dan alles geven. Schakelen, rechtstaan, sprinten, schakelen…Meteen die muur op, die eindeloze muur, amai. Ik zat goed, achter Turpijn, niet slecht! Laatste stuk versnellen, maarja, iedereen deed dat. Het was knokken, Turpijn weg, afdaling genomen en kleine file. Volgende afdalingen oké, zalig dat gevoel!
Dan kwamen we op het parcours, het was daar dat ik voelde dat de band toch echt wat te zacht stond. S..t…wat zou ik doen, wisselen? Maar ik had wel andere dingen aan m’n hoofd. Het verliep vrij vlot tot ik aan een van de steilste klimmen kwam, degene waarvan ik gisteren voorspelde dat ik het daar moeilijk zou hebben. Het eerste stuk ging best maar dat laatste was niet te doen. Githa ging me daar voorbij, ik kon bij haar blijven. Na de afdaling aan de brandweer krijgt ze het bochtje niet gepakt en moet voet aan grond zetten, ik ga haar voorbij terwijl ze weer opspringt. Later gaat ze me op een klim weer terug voorbij. De aanmoedigingen van Filip Meirhaeghe (mijn idool) doen me vliegen, doen me deugd, ik geef er een extyra lap op! Oké, hij staat wel daar voor Elise Marchal die voor de selectie rijd maar hij roept toch maar! Eindelijk krijgen wij dames ook eens iets. De volgende ronde blijf ik zowat op dezelfde afstand hangen maar dat ene steile klimmetje doet me weer dood en ik moet meters prijsgeven. Eerst blijf ik weer op zowat dezelfde afstand maar de voorlaatste ronde gaat het licht langzaam uit en niks gaat nog zoals het moet. Op karakter en door de felle aanmoedigingen vat ik de laatste ronde aan, het werd meer kruipen dan rijden…

Ik finish als 18e, Carina werd knap 14e. Doel bereikt dus goed gedaan zou je zo denken, maar zo zit ik niet in elkaar! Ik analyseer, ik ben kritisch, nee het was niet goed! Morgen n’s bellen met de trainer en alles overlopen. Hoe kwam het? Geen idee, alles was zoals het moest, aan mij en hem om het uit te zoeken. Het zal een lange nacht worden, met nog vele rondjes op het parcours…