Team Van der Haar klaar voor WK, baby op komst en pensioen in zicht
In de aanloop naar het allerlaatste WK veldrijden van Lars van der Haar hangt er opvallend weinig afscheidssfeer rond de camper van Team Van der Haar. Terwijl Lars zijn verkenningsrondje in Hoogerheide afrondt, zet vader René de Tacx-trainer klaar en is moeder Saskia druk in de weer met de organisatie. Alles draait zoals altijd soepel, alsof het seizoen nog maanden duurt. Toch nadert het einde snel — zowel sportief als privé.
Laatste weken van een lange carrière
Na het WK in Hulst volgen nog enkele weken cross, met de Sluitingsprijs in Oostmalle op 22 februari als definitieve afsluiter. Voor René voelt het alsof ze in de laatste etappe zitten.
‘Het pensioen is een mooi vooruitzicht,’ zegt hij. ‘We zijn er allemaal aan toe sinds de knoop is doorgehakt. Maar het blijft een afscheid van een manier van leven die twintig jaar lang om Lars draaide.’
Het besluit om te stoppen rijpte al in de vorige winter. Toen won Van der Haar nog wedstrijden en stond hij regelmatig op het podium, maar de twijfel bleef. ‘Ik zag al langer dat hij eraan toe was,’ vertelt René. ‘Maar we hebben hem nooit gepusht. Als hij door had gewild, hadden we nog een jaar voor hem klaar gestaan.’
De wegwedstrijden als breekpunt
Eén ding stond vast: de liefde voor de cross bleef, maar de wegwedstrijden wogen steeds zwaarder.
‘Hij heeft er echt een bloedhekel aan,’ lacht René. ‘Als je met 150 man aan 80 per uur in de regen van een Ardense afdaling suist, vraag je jezelf af wat je aan het doen bent.’
Tegelijkertijd werd het niveau in het veldrijden almaar hoger. Een procent minder betekent meteen rijden voor plek vijftien. ‘Hij is heel gedisciplineerd, maar het is moeilijk als je hoofd soms liever bij je gezin is,’ zegt zijn vader. ‘En dan komt er weer een nieuwe generatie aan. Lars heeft er tegen drie gereden.’
De vraag werd steeds urgenter: wilde hij zichzelf nóg een keer opnieuw uitvinden in een crosswereld vol fulltime-wegrenners? Het antwoord werd uiteindelijk nee.
Familie boven alles
De timing van zijn afscheid is geen toeval. Terwijl Lars zich voorbereidt op zijn laatste WK, nadert ook de geboorte van zijn tweede kind. De uitgerekende datum van Lucy valt op 1 februari — dezelfde dag als het WK.
‘De afspraak is simpel,’ zegt René. ‘Als de telefoon gaat tijdens de wedstrijd, halen we hem eruit. Als de weeën beginnen, kan het snel gaan. De vluchtauto staat klaar.’
Het vooruitzicht van een heel weekend weg zijn, zoals in Maasmechelen en Hoogerheide, viel Lars al zwaar. Lucy heeft het moeilijk en thuis is waar hij wil zijn.
Voor René en Saskia wacht na februari een nieuw hoofdstuk: een pensioen in een zonnig Zuid-Europees land. Voor Lars begint een leven zonder de constante druk van de topsport — maar mét luiers, nachten waken en een gezin dat op één staat.
Aftellen naar het einde
Van der Haar kijkt nog wel uit naar het WK. Een top-tiennotering zou een mooie afsluiter zijn, als hij kan starten. Maar het echte gemis zal pas later komen, denkt René.
‘De sfeer bij de Baloise Lions is zó goed, bijna familiair. Toen Lars er niet bij was in Benidorm, werd hij meteen gemist. Dat gevoel zal straks overheersen.’
Het einde van een carrière, het begin van een nieuw leven — voor Lars, voor zijn familie, en voor het team dat hem al die jaren heeft gedragen.

Bron : Familie Van der Haar

Foto : Jo Pijpops