Voor het eerst in de geschiedenis wordt het WK Gravel buiten Europa georganiseerd. Het Australische Nannup vormt in oktober het decor voor een strijd die opnieuw een hoofdstuk kan toevoegen aan de al mythische erelijst van Marianne Vos. De Nederlandse wielerlegende, inmiddels 39, heeft haar deelname bevestigd en gaat er op jacht naar haar tweede wereldtitel in het gravel — en haar vijftiende regenboogtrui in totaal. Het blijft een verbijsterend palmares, opgebouwd over meer dan twee decennia en vier verschillende disciplines.

Een buitenaards palmares

Vos’ erelijst leest als een geschiedenisboek van het moderne vrouwenwielrennen. Acht wereldtitels in het veld, drie op de weg, twee op de piste en één in het gravel: samen goed voor veertien regenboogtruien, behaald in acht verschillende landen. Van Salzburg tot Valkenburg, van Manchester tot Apeldoorn, van Tábor tot Louisville — overal waar Vos startte, liet ze haar stempel achter.

Haar gravelwereldtitel van 2024 blijft een van de meest memorabele. Op de Bondgenotenlaan in Leuven klopte ze Lotte Kopecky in een sprint op een leegloper, een moment dat haar veelzijdigheid en onverzettelijkheid opnieuw onderstreepte. Dat ze nu opnieuw voor goud gaat, is geen verrassing. Dat ze dat doet na een moeilijk jaar, maakt het des te opmerkelijker.

Een seizoen vol emotie

2026 was voor Vos geen jaar van dominantie, maar van doorzetten. Het overlijden van haar vader Henk op 30 maart wierp een schaduw over haar voorjaar. Parijs-Roubaix, de koers die ze hem zo graag had willen opdragen, werd een symbolische nederlaag: samen met Pauline Ferrand-Prévot botste ze op een ongenaakbare Franziska Koch.

Toch bleef Vos winnen. In de Volta Ciclista a Catalunya Femenina pakte ze een etappezege, en in de Tour sprintte ze naar winst in de derde rit — al waren toen twee rensters vooruit. Het waren lichtpunten in een jaar dat vooral gekenmerkt werd door veerkracht.

Terug naar geliefd Australië

De aankondiging van haar WK-deelname werd in West-Australië met enthousiasme onthaald. Vos is er geliefd sinds haar optredens Down Under, al is het geleden van het WK in Wollongong in 2022 dat ze er nog eens koerste. Toen werd ze veertiende, in een wedstrijd die ondanks een elleboogbreuk verrassend naar Annemiek van Vleuten ging. Twaalf jaar eerder, in Geelong, was Vos zelfs dicht bij de wereldtitel, maar viel ze in de laatste meters stil en moest ze Giorgia Bronzini laten voorgaan.

Het is intussen zestien jaar later. Vos is ouder, wijzer, maar nog altijd een vaste waarde in elke discipline die ze aanraakt.

Gravel: een nieuwe speeltuin

Sinds haar eerste gravelwedstrijden in 2023 behoort Vos tot de wereldtop. Ze miste de zege in de Gravel One Fifty, maar won later dat jaar wel de Zweedse Gravel Grit ’n Grind. In 2024 volgde haar iconische sprint tegen Kopecky in Leuven, een revanche op de plek waar ze drie jaar eerder nog een wereldtitel op de weg had mislopen.

Vorig jaar, op het WK in Maastricht, botste ze op Lorena Wiebes na een zinderende finale. Shirin van Anrooij leek lange tijd op weg naar goud, maar Yara Kastelijn zorgde voor een onverwachte wending waardoor Wiebes naar de titel sprintte. Vos eindigde tweede, Van Anrooij werd vijfde — de meest ondankbare plek van allemaal.

De jacht op nummer 15

Op 10 en 11 oktober 2026 krijgt Vos opnieuw een kans. In Nannup, op Australische gravelwegen, kan ze haar vijftiende regenboogtrui veroveren. Het zou een ongeziene mijlpaal zijn in een carrière die al lang elke verbeelding tart.

Of ze slaagt, blijft afwachten. Maar één ding staat vast: wanneer Marianne Vos aan de start verschijnt, wordt de koers altijd anders. En altijd bijzonder.

Bron : Marianne Vos